Dode paarden
Net ging het mis met mijn coachcliënt Harm. Dat is me nog niet vaak gebeurd in al die jaren, maar nu dus wel. Het klikte niet, voor hem was mijn manier van werken niet de juiste. Hij stopte na twee gesprekken.
Au. Dat vind ik dan toch pijnlijk, al kan ik het rationeel begrijpen. Het roept allerlei gevoelens bij mij op (en bij hem ongetwijfeld ook). Ik ben bijvoorbeeld een beetje boos op hem dat hij “het niet snapt”. Ik vraag me af of ik iets niet goed gedaan heb en wat ik beter had kunnen doen. Bovendien, ik zeg het niet graag, ben ik ook opgelucht. Het was wel heel hard werken met hem, want ik merkte natuurlijk ook dat het niet echt liep. Het paard waaraan ik trok was misschien niet helemaal dood, maar het scheelde niet veel.
Het is een grote kunst om op het juiste moment te stoppen, en de meeste van ons zijn er niet zo goed in, minder goed dan Harm. Velen blijven hangen in een baan die je niet meer bevalt. Je gaat door met een relatie of vriendschap al is de liefde al lang verdwenen. Want we verbinden stoppen makkelijk met opgeven. Doorgaan! Niet zeuren! Probeer het nog een keer! Niet weglopen van je problemen!
Daar zit wat in natuurlijk. De grote vraag is wanneer je moet stoppen. Waar ligt de grens tussen opgeven en te lang doorgaan?
Voor een verandering zijn simpel gezegd drie dingen nodig:
- De pijn over het oude/wat je nu aan het doen bent moet groot genoeg zijn.
- Het verlangen naar iets nieuws/een andere weg moet groot genoeg zijn.
En het derde? Dat is het moment. Dat heb je niet in de hand. Soms merk je plotseling dat het klaar is, of heb je ineens het lef verzameld om een stap te zetten. Het moment is er, en je handelt.
Het einde van het jaar is een goed moment om te reflecteren en de onderzoeken wat je wil veranderen in het volgende jaar. De eerste stap? Een kennismakingsgesprek waarin we vaststellen wat jou verder helpt. Maak direct online een afspraak. Als je dat weet kun je bepalen of het moment ook echt is aangebroken voor dei volgende stap.
