Vergeet het maar!
Op een feestje raakte ik aan de praat met journaliste Eva. Het was een prikkelend gesprek, mede omdat zij zoals veel journalisten een superleuk mens was. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit, ondanks dat ze het amper durfde te zeggen: ze droomde van gedichten schrijven. Haar ogen werden vochtig toen ze vertelde dat ze het niet durfde. Bijna niemand wist van haar diepe wens. Ze had het ook nog nooit geprobeerd.
“Het is toch stom”, riep ze. “Ik heb alles wat ik nodig heb: een leuke baan, een fijne man, 2 gezonde kinderen, een mooi huis, vrienden en vriendinnen, wat wil ik nog meer? Kan ik die droom niet beter uit mijn hoofd zetten?”
Ik hoor dat vaak: dromen, diepe liefdes of twijfels die er niet mogen zijn. De redenen waarom het niet mag zijn verschillend. Vaak komt het neer op hetzelfde: schaamte om jezelf te laten zien, angst dat het niet lukt of je niet goed genoeg bent hiervoor, het gevoel dat het een luxeprobleem is.
Vervolgens gaat bijna iedereen rationaliseren, precies zoals Eva dat deed: je hebt toch alles, het gaat goed, zeur niet zo.
Mijn reactie daarop is altijd dezelfde: het klopt wat je zegt, rationeel zit het goed, maar aan ratio heb je weinig als het om je levenskeuzes gaat. De droom stopzetten? Vergeet het maar, het gaat je niet lukken. Want als iets zo diep zit helpt geen ratio, geen strengheid, geen doen alsof het niet bestaat. Het werkt misschien een tijdje, maar volgende week, volgende maand komt de wens weer op.
Ook bij Eva bleek dat zo te zijn: elke keer als ze een gedicht las werd haar wens weer wakker. Ze kreeg hem niet dood, hoe hard ze het ook probeerde. Tijdens ons gesprek daalde dat besef in.
Ze had meer mitsen en maren in haar mouw: In Eva’s vriendenkring hadden al meerdere mensen een boek geschreven. Ze bekeek deze boeken kritisch en kraakte ze een voor een af in haar hoofd. Zo slecht vond ze ze allemaal!
Voor mij was al snel duidelijk wat hier aan de hand was (en zij had het gelukkig zelf ook door): haar agressie tegen haar collega-schrijvers was vermomde afgunst. Want zij deden wat zij zo graag wilde. Afgunst is niet fijn. We hebben er allemaal last van, ik ook. Maar afgunst kun je ook gebruiken: het maakt duidelijk hoe graag je iets wil. Je kunt het omzetten in energie, in actie.
Lang verhaal kort: Weglopen van je droom werkt niet, zo simpel is het. Neem het serieus. Zet stappen.
En jij? Wat is jouw droom, jouw gemis, jouw wens? Wat probeer jij al lang te onderdrukken?
Ik kan me voorstellen dat je aarzelt, want dromen realiseren is niet zo makkelijk. Je vindt het misschien doodeng, of je droom is onduidelijk. Grote kans ook dat een hele kudde beren je in de weg loopt.
Als dat zo is, is coaching een goede volgende stap. In een paar gesprekken leer je hoe je je angst kunt omzetten in lef. Je maakt van een wazige droom een messcherp doel. En die beren? Die zijn terug in het bos waar ze thuishoren.
Even sparren? Maak binnen enkele seconden een afspraak via mijn afsprakentool op de contactpagina.
