Stralend falen

Elke week een tekst op de website. Dat had ik besloten en beloofd. En nu zit ik hier, op het enige moment van een drukke week waarop ik kan schrijven, en ik weet niet goed waar het over moet gaan. Niet fijn is dat. Ik denk aan mijn verwachtingen: ik wil dat het een interessante tekst is. Leuk om te lezen en mooi geschreven. Met een handig haakje, zodat ik een of ander inzicht erin kan verwerken. En misschien nog wat subtiele gedachtes erbij die je aan het denken zetten.

Hm. Dat voert de druk behoorlijk op.

Ik besluit om te doen wat mij in zulke momenten vaak helpt: terug naar het nu, naar het moment. Ik ga improviseren, gewoon schrijven, zomaar, en kijken waar het schip strandt. Want als ik een ding geleerd heb toen ik aan improvisatietheater deed: er komt altijd wat uit, het gaat altijd verder. En dat gebeurt nu ook. Al schrijvende besef ik dat ik een aantal lessen toepas, die ik de afgelopen jaren geleerd heb: gewoon beginnen is er een van.

Stralend falen is een tweede: als het al misgaat, gebeurt dat het beste met een grote glimlach. Dat kun je inderdaad leren, heb ik op het toneel ontdekt, al werkt het natuurlijk het makkelijkst als er niet al te veel op het spel staat.

Het derde is je richten op het proces, en het procesdoel dat ik heb: elke week een tekst schrijven en versturen aan mijn lezers. Als hij soms wat minder goed is: soit. Doen is het doel.

Het vierde zijn de randvoorwaarden: ik zie deze wekelijkse tekst als een experiment. Als een openbaar experiment weliswaar, en dat is spannend. Maar toch, het is een zoektocht, en die gaat soms succesvoller zijn dan anders.

Het is gelukt! Er is een tekst, je hebt hem net gelezen. Wat een opluchting! Misschien is het niet briljant, maar ik vind het goed genoeg. Ik ga het risico nemen en hem publiceren.

Stralend.

Reageren? Of wil je een afspraak maken om te kijken hoe jij zelf in beweging kunt komen? Graag!