Oeps. Ik deed precies hetzelfde
Adela is net hersteld van een burn-out. Ze is projectleider bij een evenementenbureau en begint binnenkort weer aan haar eerste project met medewerkers. Haar grote zorg: dat ze weer zoals eerder alle verantwoordelijkheid op zich neemt, daardoor overbelast raakt en uitvalt. Ze wil het anders doen, en zoekt in de stresscoaching naar wegen om haar medewerkers zelf de taak op te laten pakken, zonder dat deze de hele tijd naar haar toekomen met vragen.
Erover pratend leg ik haar uit dat je dat vaak goed kunt bereiken als je de medewerkers niet uitlegt wat ze hoe moeten doen, maar ze het zelf laat bedenken. Dan ligt de bal bij hun, is het hun eigen oplossing en manier van werken, waardoor de kans sterk toeneemt dat ze de bal werkelijk oppakken. Als leidinggevende grijp je pas in als het echt mis gaat, of als de voorstellen problematisch zijn.
Adela, een nuchtere en rationele doorpakker, ziet het punt wel, maar heeft geen idee hoe ze dat moet doen, vragen stellen. Ik open mijn mond om het haar te vertellen en … oeps. Net op tijd herpak ik mezelf en vraag haar wat ze zou kunnen zeggen. Ze begint met een half idee, aarzelt en twijfelt… en ik wil haar zeggen hoe haar zin verder kan gaan. Weer oeps. Wat vind ik het in dit gesprek toch moeilijk om in de vragende modus te blijven, om niet uit te gaan leggen! Veel moeilijker dan normaal, het is bijna niet te doen.
Daar is het dan. Een parallel proces, zoals dat heet. Tussen Adela en mij gebeurt precies hetzelfde als tussen Adela en haar medewerkers. Ik heb de neiging, nee, de drang om uit te leggen, te zeggen hoe het moet, en daarmee alle verantwoordelijkheid naar mij toe te trekken. Het is echt een innerlijk gevecht, ik moet mezelf vaak tot de orde roepen en mijn mond weer dicht klappen.
Dergelijke parallelle processen gebeuren regelmatig in de coaching en, zo denk ik, ook in het ‘gewone’ leven. Hoewel soms vervelend, geeft het je tegelijkertijd nuttige informatie. Ik kan me bijvoorbeeld beter verplaatsen in Adelas worsteling. Ik voel meer compassie. Dat helpt mij om het geduld op te brengen om haar zelf te laten zoeken naar woorden. Ik zie haar nadenken, broeden, zinnen uitproberen. Uiteindelijk heeft ze een paar vragen op papier, en een plan voor de kick-off-vergadering. Wat een bevalling! Maar het is er.
Voordat we afscheid nemen zegt ze: “Ik ben eigenlijk niet zo een prater. Maar het is toch ongelooflijk hoe je gewoon door vragen stellen zo veel meer nadenkt, en zelf ook echt oplossingen vindt.”
Yes! Doel behaald. Ze heeft in de coaching zelf kunnen ervaren wat vragen stellen oplevert. Daardoor is ze gemotiveerder om het ook zo te doen met haar medewerkers. Dat zal niet makkelijk zijn (ik weet het, ik heb het zelf gevoeld), maar de basis is gelegd. Nu is het oefenen.
Klinkt dit verhaal je bekend in de oren? Is te veel verantwoordelijkheid nemen ook een dingetje voor jou?
Neem dan contact op voor een kennismakingsgesprek. Daarin gaan we kijken wat er aan de hand is, en maken we een persoonlijk plan hoe we dit het beste aan kunnen pakken. Vervolgens kun jij besluiten of je dit echt wil. Je zit nergens aan vast.
