Open deuren? Inderdaad.

Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn cliënte Marjolein uitgebreid feedback. Omdat zij schrijfster is, had ik haar na onze speedsessie (een enkele sessie, waarin we heel wat vragen hebben bekeken) gevraagd of zij kritisch naar mijn blog wilde kijken. Dat deed zij, en zij vond onder andere dat ik moest oppassen voor open deuren: “Het enige gevaar is dat je tips zo logisch – en ook wel bekend – klinken dat je als lezer soms denkt: heb ik daar nu een coach voor nodig?”

Zij heeft natuurlijk gelijk – veel van mijn tips klinken als open deuren. Het zíjn open deuren. Alleen, en dat zie ik bij mijn cliënten, is het toepassen op de eigen situatie vaak minder makkelijk dan het lijkt.

Neem nou bijvoorbeeld mijn tip om kleine stappen te nemen (zie ook Stap of reuzensprong). Marjolein wilde een coachingsgesprek, omdat zij moeite heeft om op gang te komen, in haar boek vastloopt, of, in haar worden: zij voelt zich een dieselmotor die niet meer vooruit komt. Tijdens onze sessie had ik het ook met Marjolein over het nut van kleine stappen. Zij was het helemaal met mij eens. Gaandeweg kwamen we erop dat het ruimte zou scheppen als zij het boek een tijdje opzij zou leggen, om in plaats daarvan korte verhalen te schrijven en wellicht te publiceren. Ik vroeg haar wat haar eerste kleine stap zou kunnen zijn om dat te bereiken. Haar antwoord: “Ik moet gewoon elke maand een kort verhaal schrijven!”

En dat is nou juist een reden waarom het helpt om met een coach te praten. Marjolein (en het overgrote deel van mijn cliënten) heeft de neiging, om grote doelen, principiële oplossingen als kleine stap te beschouwen. Dan is de druk echter enorm en de kans op mislukking groot. Als Marjolein maar een maand wat minder inspiratie heeft, of te druk is met ander werk, heeft zij voor haar gevoel al gefaald. De kans is groot dat zij het dan niet meer oppakt omdat zij de moed en het geloof in zichzelf kwijt is. Voor Marjolein was het tijdens het gesprek een openbaring om te ontdekken dat niet zij het probleem is, maar haar te grote, te ambitieuze stappen.

Samen maakten wij een ander plan: Marjolein gaat één verhaal schrijven. Punt. Stap voor stap hebben we gekeken hoe zij dat concreet kan doen, en wat vervolgstappen kunnen zijn. Wij zijn allebei optimistisch dat het haar gaat lukken!

Je ziet ook hier: de oplossing is banaal, een open deur, en misschien was Marjolein er ook zelf achter gekomen. Maar dat had waarschijnlijk nog even geduurd, en het was een tijd geweest vol zelfverwijten, die helemaal niet nodig zijn.

Dat is een reden, waarom een coach nuttig kan zijn: de gesprekken zorgen ervoor, dat je sneller je eigen oplossingen kunt vinden die ook werken, dat je beter begrijpt wat er aan de hand is, dat je ontdekt waar je invloed op hebt en waar niet. Je leert jezelf veel sneller beter kennen, je leert waar je goed in bent en waar niet, je leert om manieren te vinden zodat je om je valkuilen heen kunt lopen in plaats van erin trappen. En je leert om je doelen in kleine stappen te bereiken. Natuurlijk, dat lukt je vaak ook zelf. Maar als je vastloopt, bespaart een coach veel tijd en veel pijn.